Tijdvaarders

Muziek: Gerard Beljon
Libretto en regie: Rinus Knobel
Bedenker en bouw wagen: Miesjel van Gerwen


In den beginne was er een immense fiets: een onderstel bestaande uit vijftig omgebouwde fietsen met daarboven op lange ijzeren staven opnieuw fietsen, dertien in getal, duidelijk zichtbaar tot een monumentaal ding aan elkaar gelast, roestig, transparant.
Miesjel van Gerwen is de bedenker ervan.

Het gevaarte dient tegelijkertijd als voertuig en monsterinstrument voor 'Tijdvaarders': de onderste fietsen worden voortbewogen door een vijftig-koppig koor, op de fietsen boven zitten de voltallige musici van Orkest de Volharding.
Op en om het gevaarte heen lopen en fietsen drie solisten: een sopraan, een mezzo-sopraan en een bariton. En tenslotte rijdt op een enorme driewieler de nar.

'Tijdvaarders' is geinspireerd op 'Troost de hysterische robot' een bundel gedichten van Lucebert uit 1989. Een groot deel van de bundel bevat het gelijknamige oratorium dat nooit (professioneel) is uitgevoerd. 'Troost' vertelt met behoorlijk wat cynisme het zwaarmoedige verhaal van de voortdurend tobbende en kleinzielige mens, eindigend in zijn verlossende dood. De personages zijn geen mensen van vlees en bloed, maar allegorische figuren.
Door het plegen van enkele coupures en het invoegen van enkele gedichten uit andere bundels van Lucebert is er een lichter, minder zwaarmoedig libretto ontstaan dat past en thuishoort in de al bestaande omgeving van 'de fiets'.

'Ons houdt vogel leven in zijn klauwen
want wij vliegen als wij vallen
en verrijzen bij het dalen
naar het geborchte van de bron'